In San Francisco ontmoette Alex Callier jaren geleden een taxichauffeur die in de sixties tot 'president of the LSD Golf Club' benoemd was, omdat hij karrenvrachten acid slikte voor hij loos ging op een poepchic golfterrein. Die psychedelische sfeer laat zich ook voelen op Hooverphonics zesde plaat. Daarop belijdt Alex Callier meer dan ooit zijn liefde for all things sixties. In de dwingende single 'Expedition Impossible' bijvoorbeeld, waarin een Doorsorgeltje en Geike Arnaert een glansrol delen. Maar ook de caleidoscopische ballad 'Black Marble Tiles' of het hippieachtige duet '50 Watt' ademen een psychedelische sfeer uit. Om het sixties-plaatje perfect te maken nam de groep alle songs analoog op, in één take. Dat had duidelijk invloed op het bekende geluid: Hooverphonic legt de bombast van vroeger naast zich neer (al hoor je zowaar een klavecimbel in 'The Eclipse Song') en de band klinkt minder strak dan op vorige platen. Toch blijven er genoeg aanknopingspunten. Het prachtige 'Gentle Storm' en 'Billie' zijn in essentie très Hooverphonic, net als de opener 'Stranger', die wel erg doet denken aan 'Nirvana Blue' (van de Jackie Cane-plaat). Hooverphonic for president! Van welke club, maakt voor ons niet eens uit. (PIAS) (GVA) (****)